वैष्णव जन तो तेने कहिए,

वैष्णव जन तो तेने कहिए,
जे पीड़ पराई जाणे रे |
पर दु:खे उपकार करे तोये ,
मन अभिमान न आणे रे |
सकल लोकमां सहुने वन्दे ,
निंदा न करे केनी रे|
वाच काछ मन -निशछल राखे ,
धन धन जननी तेरी रे |
समदृष्टि ने तृष्णा त्यागी ,
परस्त्री जेने मात रे |
जिव्हा थकी असत्य न बोले ,
परधन नव झाले हाथ रे |
मोह माया व्यापे नहि जेने ,
दृढ व्रैग्य जेना मनमा रे ,
रमणमंशु ताड़ी लागी,
सकल तीर्थ तेरा तन माँ रे ,
वन लोभी ने कपट रहित छे ,
काम क्रोध निवार्य रे ,
भने नर्सियो तेनु दर्शन करता ,
पुल एको तेर तरय रे| (नरसी मेहता १४१४-१४६८ गुजरात )

the golden peak

ânanda’s Weakness — The Reason for this Sermon

ânanda’s Weakness — The Reason for this Sermon
Commanded by the Buddha, Ma¤ju÷rã took the Bodhisattvas
and arhats to the royal feast. ânanda, however, had not
come back from a distant engagement, and so was not
among the invited. He was returning to the vihàra alone
without his superior or teacher, and bowl in hand went begging
from door to door in a nearby town. He intended to call
first on a donor who had not given food to the monks that
day, regardless of whether or not he was virtuous, a noble or
an outcast. In his practice of universal compassion, he did
not especially choose a poor man as his patron. He wanted
to help all living beings earn countless merits, for he had seen
the Buddha scold Subhåti and Mahàkà÷yapa who, though
being arhats, could not realize universal mind (when begging
for food). He very much admired His teaching which had
eliminated all his doubts and suspicions in this respect.
So when he reached the town.s gate, he walked slowly
adjusting his mien to the rules of discipline. As he went begging
for food, he came to a house of prostitution where Màtaïgã,
(a low caste woman) succeeded, by means of Kapila magic, in
drawing him close to her sensual body on the mat, so that he
was on the point of breaking the rules of pure living. But the
Buddha was aware of all this and, after the royal feast, He returned
to the vihàra with the king, princes and elders who
wished to hear about the essentials of the Dharma. He then
sent out from the top of His head a bright and triumphant
multicoloured light within which appeared a transformation
Buddha seated, with crossed legs, on a thousand-petalled
lotus. The Buddha then repeated the transcendental mantra
and ordered Ma¤ju÷rã to use it to overcome the magic and to
bring ânanda with Màtaïgã to the vihàra.2

BHIMSEN JOSHI

PHOTO OF SUN CLICKED BY NASA ON 30MARCH2010

NASA's recently launched Solar Dynamics Observatory, or SDO, is returning early images that confirm an unprecedented new capability for scientists to better understand our sun’s dynamic processes. These solar activities affect everything on Earth.

Some of the images from the spacecraft show never-before-seen detail of material streaming outward and away from sunspots. Others show extreme close-ups of activity on the sun’s surface. The spacecraft also has made the first high-resolution measurements of solar flares in a broad range of extreme ultraviolet wavelengths.

"These initial images show a dynamic sun that I had never seen in more than 40 years of solar research,” said Richard Fisher, director of the Heliophysics Division at NASA Headquarters in Washington. "SDO will change our understanding of the sun and its processes, which affect our lives and society. This mission will have a huge impact on science, similar to the impact of the Hubble Space Telescope on modern astrophysicsA full-disk multiwavelength extreme ultraviolet image of the sun taken by SDO on March 30, 2010. False colors trace different gas temperatures. Reds are relatively cool (about 60,000 Kelvin, or 107,540 F); blues and greens are hotter (greater than 1 million Kelvin, or 1,799,540 F). Credit: NASA/Goddard/SDO AIA Team
› Larger image

Launched on Feb. 11, 2010, SDO is the most advanced spacecraft ever designed to study the sun. During its five-year mission, it will examine the sun's magnetic field and also provide a better understanding of the role the sun plays in Earth's atmospheric chemistry and climate. Since launch, engineers have been conducting testing and verification of the spacecraft’s components. Now fully operational, SDO will provide images with clarity 10 times better than high-definition television and will return more comprehensive science data faster than any other solar observing spacecraft.

SDO will determine how the sun's magnetic field is generated, structured and converted into violent solar events such as turbulent solar wind, solar flares and coronal mass ejections. These immense clouds of material, when directed toward Earth, can cause large magnetic storms in our planet’s magnetosphere and upper atmosphere.

SDO will provide critical data that will improve the ability to predict these space weather events. NASA's Goddard Space Flight Center in Greenbelt, Md., built, operates and manages the SDO spacecraft for the agency’s Science Mission Directorate in Washington.

“I’m so proud of our brilliant work force at Goddard, which is rewriting science textbooks once again.” said Sen. Barbara Mikulski, D-Md., chairwoman of the Commerce, Justice and Science Appropriations Subcommittee that funds NASA. “This time Goddard is shedding new light on our closest star, the sun, discovering new information about powerful solar flares that affect us here on Earth by damaging communication satellites and temporarily knocking out power grids. Better data means more accurate solar storm warnings.”
Space weather has been recognized as a cause of technological problems since the invention of the telegraph in the 19th century. These events produce disturbances in electromagnetic fields on Earth that can induce extreme currents in wires, disrupting power lines and causing widespread blackouts. These solar storms can interfere with communications between ground controllers, satellites and airplane pilots flying near Earth's poles. Radio noise from the storm also can disrupt cell phone service.

A thing of beauty is a joy for ever: A POEM BY JOHN KEATS

PUNJABI ROOP PUNJABI ROOP ਸੁਹਪਣ-ਦੇਹੀ ਸੁਹਪਣ ਦੀ ਦੇਹੀ,ਸਦਾੰਨਦ ਸਨਾਤਨ , ਰੂਪ ਛਿਣ-ਛਿਣ ਸਵਾਇਆ, ਕਦੇ ਨਾ ਅਣਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਬਸ ਸਾਡੇ ਕੰਨੀਂ ਨਾ ਪਵੇ ਸੂਹ, ਸੌ ਜਾਇ ਨਰੋਈ ਨੀਂਦ, ਸੁਫ਼ਨਿਆਂ ਜੜੀ, ਸਾਹ ਮੰਦ ਮੰਦ ਧੜਕਣ | ਹਰ ਆਸ ਦੀ ਡੋਲੀ ਤੋਰ ਵਿਦਾ ਕਰੀਏ ਭਾਵੇਂ, ਫ਼ੁੱਲ ਕੂਲੇ ਇਹ ਮੇਘਾਂ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਨੂੜੀ ਰਖਣ ਨਾਲ ਧਰਤ ਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਦਾਸੀ ਏ ਘਣੀ, ਕਰੋਪੀ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਸੰਘਣੀ, ਅਣਮਨੁਖੀ ਥੁੜਾਂ, ਬੁਝੇ-ਕੁਮਲਾਏ ਦਿਨ, ਨ੍ਹੇਰਾ ਡੁਲਕਾਉਂਦੇ , ਪਿਛੇ ਪਿਛੇ ਪੈੜ ਨਪਦੇ ਫ਼ਿਰਦੇ, ਘੋਰ ਨਿਰਾਸੇ ਰਾਹ | ਬਾਵਜੂਦ ਇਸ ਦੇ , ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਛੋਹ ਸੁਹੱਪਣ ਦੀ, ਮੁਰਝਾਈਆਂ ਰੂਹਾਂ ਦਾ ਘੁਂਡ ਚੁਕ ਹੀ ਜਾਂਦੀ, ਸੂਰਜ ਕਦੇ ਚੰਨ ਬਣ ਕੇ, ਬਜ਼ੁਰਗ ਕਦੇ ਜਵਾਨ ਬਿਰਖ, ਫ਼ੈਲਦੇ ਨਿਮਾਣੀਆਂ ਭੇਡਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਛਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਇਹੋ ਜਹੇ ਨੇ ਅਮਲਤਾਸ , ਹਰਿਆਏ ਸੰਸਾਰ ’ਚ ਆਪਣੇ , ਦਗ-ਦਗ ਜਗਦੇ; ਝਰ ਝਰ ਝਰਦੇ ਝਰਦੇ ਝਰਨੇ, ਠੰਡੇ ਨਿਰਮਲ, ਢਾਲਾਂ ਬਣ ਖਲੋਏ, ਭਖਦੇ ਜੇਠ ਹਾੜ ਮੋਹਰੇ; ਵਿਚ ਵਿਚਾਲੇ ਜੰਗਲ ਦੇ, ਭਰ ਜੋਬਨ ਖਿੜੇ ਸਿਂਧੂਰੀ ਗੁਲਾਬ, ਪਰਲੌ ਦਾ ਇਹ ਜਾਹੋ ਜਲਾਲ ਏਨਾ ਹੀ ਐ, ਮੌਤ ਦਾ ਇੱਕ ਟੱਕ ਰਾਜ,

A thing of beauty is a joy for ever:
Its loveliness increases; it will never
Pass into nothingness; but still will keep
A bower quiet for us, and a sleep
Full of sweet dreams, and health, and quiet breathing.
Therefore, on every morrow, are we wreathing
A flowery band to bind us to the earth,
Spite of despondence, of the inhuman dearth
Of noble natures, of the gloomy days,
Of all the unhealthy and o'er-darkened ways
Made for our searching: yes, in spite of all,
Some shape of beauty moves away the pall
From our dark spirits. Such the sun, the moon,
Trees old, and young, sprouting a shady boon
For simple sheep; and such are daffodils
With the green world they live in; and clear rills
That for themselves a cooling covert make
'Gainst the hot season; the mid-forest brake,
Rich with a sprinkling of fair musk-rose blooms:
And such too is the grandeur of the dooms
We have imagined for the mighty dead;
All lovely tales that we have heard or read:
An endless fountain of immortal drink,
Pouring unto us from the heaven's brink.

Nor do we merely feel these essences
For one short hour; no, even as the trees
That whisper round a temple become soon
Dear as the temple's self, so does the moon,
The passion poesy, glories infinite,
Haunt us till they become a cheering light
Unto our souls, and bound to us so fast
That, whether there be shine or gloom o'ercast,
They always must be with us, or we die.

Therefore, 'tis with full happiness that I
Will trace the story of Endymion.
The very music of the name has gone
Into my being, and each pleasant scene
Is growing fresh before me as the green
Of our own valleys:; so I will begin
Now while I cannot hear the city's din
Now while the early budders are just new,
And run in mazes of the youngest hue
About old forests; while the willow trails
Its delicate amber; and the dairy pails
Bring home increase of milk. And, as the year
Grows lush in juicy stalks, I'll smoothly steer
My little boat, for many quiet hours,
With streams that deepen freshly into bowers.
Many and many a verse I hope to write,
Before the daisies, vermeil rimmed and white,
Hide in deep herbage; and ere yet the bees
Hum about globes of clover and sweet peas,
I must be near the middle of my story.
O may no wintry season, bare and hoary,
See it half finished: but let Autumn bold,
With universal tinge of sober gold,
Be all about me when I make an end!
And now at once, adventuresome, I send
My herald thought into a wilderness:
There let its trumpet blow, and quickly dress
My uncertain path with green, that I may speed
Easily onward, thorough flowers and weedZzz.

ਕਸਤੂਰੀ ਜਈ ਤਿਰੋਂਕਦੇ | ਪਰਲੌ ਦਾ ਇਹ ਜਾਹੋ ਜਲਾਲ ਏਨਾ ਹੀ ਐ, ਮੌਤ ਦਾ ਇੱਕ ਟੱਕ ਰਾਜ, ਐਵੈਂ ਕਲਪਣਾ ਸਾਡੀ, ਕੋਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੜੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ; ਓਸ ਆਸਮਾਨੀ ਕੌਲੇ ’ਚੋਂ, ਬਰਸੇ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਮੇਹ, ਕਿਆਮਤਾਂ ਦੇ ਆਰ-ਪਾਰ, ਪਵੇ ਫ਼ੁਹਾਰ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਇਨ੍ਹਾ ਮਹਿਕਾਂ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ, ਕੋਈ ਘੜੀ ਦਾ ਪ੍ਰਾਹੁਣਾ ਨਹੀ, ਨਹੀ ਛਿਣ-ਭੰਗੁਰ ਇਹ ਟਹਿਣੀਆਂ, ਜੋ ਖਹਿ- ਖਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਸ਼ਿਵਾਲੈ ਦੇ ਬੁਰਜ ਨਾਲ, ਖੁਦ ਹੀ ਮੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਘੁਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਰੂਹ ਅੰਦਰ , ਚੰਨ ਵੀ ਇੰਜ ਹੀ ਕਰਦਾ, ਕਾਵਿ ਹਨੇਰੀ ਝੁੱਲਦੀ, ਅਨੰਤ ਲੌਅ ਧੂਹ ਪਾਉਂਦੀ ਤਦ ਤਾਈਂ, ਖਣਕਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੈ-ਨਾਦ ਕਰਦੀ, ਲਹਿ ਨਹੀ ਜਾਂਦੀ ਜਦ ਤਾਈਂ ਰੂਹ ਅੰਦਰ, ਨੱਕੋ-ਨੱਕ, ਹਰ ਖੂਂਜੇ, ਹਰ ਨੁਕਰੇ ; ਫ਼ੇਰ ਖਿੜੇ ਦੁਪਹਿਰ ਜਾਂ ਘਿਰਣ ਘਟਾਵਾਂ ਘੋਰ, ਉਹ ਸਾਥ ਨਹੀ ਛੁਟਦਾ, ਭਵੇਂ ਲੱਖ ਵਾਰ ਮਰ ਜਾਈਏ | ਤਾਹੀਓਂ ਤਾਂ ਤੁਰਿਆ ਮੈਂ ਚਾਈਂ ਚਾਈਂ, ਏਂਡੀਮਿਓਨ ਦੀ ਗਾਥਾ ਦੇ ਸੁਰ ਲਭਦਾ, ਇਸ ਨਾਓਂ ਦੀ ਟੁਂਕਾਰ,ਲਹਿ ਗਈ, ਮੇਰੇ ਵਜੂਦ ਅੰਦਰ; ਹਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨਿਖਰ ਗਿਆ, ਨ੍ਹਾਤੀਆਂ-ਨ੍ਹਾਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਵਾਦੀਆਂ, ਕਚੂਰ ਹਰੀਆਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰੌਲਾ ਸਾਰਾ ਧੁਲ ਗਿਆ, ਕੰਨ ਹੋਏ ਹੋਲੇ ਫ਼ੁੱਲ, ਚਲ ਮਨਾਂ ਤੁਰ ਬਾਘੀਆਂ ਪਾ| ਹੁਣ ਜਦ ਨ ਖੋਲਣ, ਬਿਰਧ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਝੁਰੜੀਆਂ ’ਚ, ਹਯਾ ਦਾ ਰੰਗ ਮੁੜ ਧੜਕੇ, ਕਿੱਕਰਾਂ ’ਤੇ ਹਲਕੀ ਜਰਦ ਰਾਲ ਮਹਿਕਾਂ ਝੁਲਾਏ, ਜਦ ਤਾਈਂ ਮਧਾਣੀਆਂ ਗੜਕਣ ਚਾਟੀਆਂ ’ਚ, ਦੁੱਧ ਖਾਣ ਉਬਾਲੇ, ’ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਗੰਦਲਾਂ ’ਚ ਰਸ ਚੋਂਦੀਆਂ; ਮੈਂ ਚੁਪਚਾਪ ਚੱਪੂ ਚਲਾਵਾਂ, ਖੇਂਵਦਾ ਜਾਵਾਂ ਕਿਸ਼ਤੀ, ਧਾਰਾਵਾਂ ਸੰਗ ਵਗਦਾ ਜਾਵਾਂ, ਹੋਰ ਡੁੰਘੇਰੇ ਹੋਰ ਅਜਾਣੇ ਮੁਕਾਮਾ ਨੂੰ | ਇਹਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੇ ਰੱਤ ਸਿੰਧੂਰੇ ਕੇਸੂਆਂ ਦਾ ਰੰਗ ਖੁਰ ਜਾਏ, ਘਾਹ-ਫ਼ੂਸ ਹੋ ਛੁਪ ਜਾਣ ਕਲੀਆਂ, ਮੈਂ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਗੀਤ ਖਿੜਾਣੇ ਚਾਹਾਂ; ਹਾਲੇ ਤਾਂ ਮੱਖੀਆਂ ਸ਼ਹਿਦ ਦੀਆਂ ਅਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਅੰਗੂਰ ਰਸੇ, ਤੇ ਫ਼ਲੀਆਂ ਮਟਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭਰੀਆਂ, ਅਧਪਕੇ ਤੂਤਾਂ ਵਾਂਗ ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਵੀ ਵਿਚਾਲੇ ਹਾਲੇ, ਹਾਏ ਰੱਬਾ ਕਿਤੇ ਸਿਆਲ ਈ ਨਾ ਪੈ ਜਾਣ, ਠੰਡੇ ਯਖ ਸਿਆਲ, ਘੇਰ ਲੈਣ ਇਹਨੂ ਕਿਤੇ ਅੱਧ-ਅਧੂਰੀ ਨੂੰ ਅਧਵਾਟੇ, ਚਲੋ ਪਤਝੜ ਨੂੰ ਦਿਓ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ, ਪਿੱਠ ਥਾਪੜੋ ਉਹਦੀ,ਛਾਣ ਦਿਓ ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਸੋਨੇ ਰੰਗੀ ਭਾਅ, ਅੰਤਮ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ, ਅੰਗ-ਸੰਗ ਰਹੇ ਬਸ ਇਹੋ| ਹੁਣ ਮੈਂ ਡੋਰ ਖਿਆਲਾਂ ਦੀ ਖੁੱਲੀ ਛੱਡਾਂ, ਅੱਥਰੇ ਰਾਹੀਂ,ਖੋਰੂ ਪਾਵਣ ਚੜੀਆਂ ਆਣ ਹਨੇਰੀਆਂ, ਨਗਾੜੇ ਗੜਕਣ , ਡਮਰੂ ਖੜਕਣ, ਸੈ-ਸੈ ਵਜਣ ਰਣਭੇਰਈਆਂ: ਡਗਮਗ ਡਗਮਗ ਰਾਹ ਡੋਲਦੇ ਝਟਪਟ ਹੋਣ ਤਿਆਰ ਸੇਜਾ ਸਬਜ਼ ਬਿਛਾਉਣ; ਜਿਧਰੋਂ ਦੀ ਵੀ ਆਏ ਸਵਾਰੀ ਫ਼ੁੱਲਾਂ ਥੀਂ ਨਦੀਨਾ ਥਾਣੀ, ਲੰਘ ਜਾਏ ਬੇਰੋਕ, ਸਰਪਟ ਜਾਂਦੀ ਧੂੜ ਉਡਾਂਦੀ, ਬੇਖਟਕੇ ਬੇਖੋਫ਼ | ਕੀਟਸ [ਰੂਪਾਂਤਰ:ਬਲਰਾਮ]

grasshoper and the cricket by JOHN KEATS

(english version)

The poetry of earth is never dead: -
When all the birds are faint with the hot sun,
And hide in cooling trees, a voice will run
From hedge to hedge about the new-mown mead,
That is the grasshopper’s — he takes the lead
In summer luxury — he has never done
With his delights, for when tired out with fun
He rests at ease beneath some pleasant weed.
The poetry of earth is ceasing never:
On a lone winter evening when the frost
Has wrought a silence, from the stone there shrills
The cricket’s song, in warmth increasing ever,
And seems to one in drowsiness half lost;
The grasshopper’s among some grassy hills.
JOHN KEATS






ਧਰਤੀ ਦਾ ਗੀਤ { punjabi traslation of john keats poem" grasshoper and the cricket " }

ਧਰਤੀ ਦਾ ਗੀਤ ਕਦੇ ਨਹੀ ਮਰਦਾ,
ਨਾ ਇਹ ਸੁੱਕੇ, ਨਾ ਇਹ ਥੱਕੇ,
ਕਲ਼-ਕਲ਼ ਜਾਏ ਵਗਦਾ;

ਭਖਿਆ ਸੂਰਜ ਤਪੀ ਦੁਪਹਿਰੀ,
ਜੀਆ ਜਂਤ ਕੁਮਲਾਇਆ,
ਨੀੜਾਂ ਵਿਚ ਜਾ ਛੁਪੇ ਪਖੇਰੂ,
ਵਣ ਤ੍ਰਿਣ ਸਭ ਤ੍ਰਿਹਾਇਆ;

ਟੱਪੇ ਕੁੱਦੇ ਭਰੇ ਚੂੰਘੀਆਂ,
ਲੂਹ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਵੇ,
ਘਾਹ ਦਾ ਸਬਜ਼ ਮੜਕ ਜਿਹਾ
ਟਿੱਡਾ, ਖੋਰੇ ਕੀ ਮਨ ਭਾਵੇ;

ਸੁੰਨਮ-ਸੁੰਨੀਆਂ ਸਭ ਚਰਗਾਹਾਂ,
ਬਂਦਾ ਨਾਹੀ ਪਰਿਂਦਾ ,
ਮੁਛਾਂ ਚਾੜੀ ਫ਼ਿਰੇ ਚੁਫ਼ੇਰੇ,
ਛਿਣ ਭਰ ਟਿਕ ਨਹੀ ਬਹਿਂਦਾ,

ਲਕ-ਲਕ ਖੁਭਿਆ ਵਿਚ ਮਸਤੀ ਦੇ,
ਚਾਵਾਂ ਵਿਚ ਥੱਕ ਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ,
ਘਾਹ ਦੀ ਕੁਛੜੇ ਜਾ ਚੜਿਆ ਹੁਣ
ਮਸਤ ਨੀਂਦਰੇ ਪਿਆ ਸੋ ਰਿਹਾ|

ਧਰਤੀ ਦਾ ਗੀਤ ਕਦੇ ਨਹੀ ਮਰਦਾ,
ਨਾ ਇਹ ਸੁੱਕੇ, ਨਾ ਇਹ ਥੱਕੇ,
ਕਲ਼-ਕਲ਼ ਜਾਏ ਵਗਦਾ;

ਸਿਆਲਾਂ ਦੀ ਸੁੰਨੀ ਸ਼ਾਮ ਜਦੋਂ,
ਕੱਕਰ ਦੇ ਜਫੇ ਜਾ ਵੜਦੀ,
ਚੂਂ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੁੰਹੋਂ ਸਰਦੀ,
ਸੂਲੋਂ ਤਿਖੀ ਹੂਕ ਕੋਈ,
ਕਿਸੇ ਸਿੱਲ ਦੀ ਹਿੱਕੋਂ ਝੜਦੀ;

ਇਹ ਤੇ ਗੀਤ ਝੀਂਗਰ ਦਾ ਸਾਈਂ,
ਜਾਪੇ ਮੈਂ ਉਂਘਲਾਉਂਦਾ ਜਾਵਾਂ,
ਹੋਸ਼ ਤਾਂ ਜਾਇ ਕਿਰਦੀ,
ਘਾਹ ਦੇ ਕਿਸੇ ਅਣਦੇਖੇ ਟੀਲੇ,
ਜਿਉਂ ਟਿਡੀ ਧੁਸ ਵੜਦੀ|

ਧਰਤੀ ਦਾ ਗੀਤ ਕਦੇ ਨਹੀ ਮਰਦਾ,
ਨਾ ਇਹ ਸੁੱਕੇ, ਨਾ ਇਹ ਥੱਕੇ,
ਕਲ਼-ਕਲ਼ ਜਾਏ ਵਗਦਾ
balram